Voor wie is er Propol

Voor wie is er Propol?

De hardwerkende burger, die het beu is als een citroen uitgeknepen te worden door de overheid, terwijl er zovelen zijn die niks doen en geld kosten aan de gemeenschap.
De kleine zelfstandige, die de administratieve wirwar grondig beu is en niet meer wil geconfronteerd worden met een wildgroei aan terrastaksen, gemeentebelastingen, provinciale heffingen, bijzondere aanslagen,...
De KMO-leider, die een goed produkt wil maken maar dat hier niet meer kan omwille van de hoge loonlasten.
De gepensioneerde, die iedere maand de eindjes aan elkaar moet knopen omwille van een onleefbaar pensioen, terwijl hij nog belasting moeten betalen voor zijn kleine huisje in eigen bezit.
De anders-valide, die jarenlang op wachtlijsten staat voor een plaatsje in een dagverblijf of zorgcentrum.
Het slachtoffer, dat drie uur moet wachten op een politiekantoor om een verklaring te mogen afleggen en daarna met een kluitje in het riet wordt gestuurd.
De ambtenaar, die ondermeer omwille van een lakse leiding steeds meer geconfronteerd wordt met externe -maar ook interne- pesterijen of verdachtmakingen.
De werkzoekende, die wordt gepasseerd bij de sollicitaties omdat hij nét niet oud genoeg is, niet jong genoeg is, niet lang genoeg werkzoekend is, niet over de juiste banenkaart beschikt, niet de juiste huidskleur heeft of niet de juiste lange arm.
De kleine spaarder, die wordt belast op een rente die de inflatie van zijn kapitaal niet eens dekt.
De politieambtenaar, die zijn job steeds minder gewaardeerd ziet, terwijl diezelfde job steeds gevaarlijker wordt.
De Vlaming in de Brusselse rand, die nog steeds wacht op de splitsing van een gewestoverschrijdend kiesarrondissement.
De luchthavenwerker, die zijn job ziet verloren gaan door de inconsequentie van inwijkelingen die een beterkoop stuk onroerend goed vonden onder de aanvliegroutes maar ook door de halstarrige houding van de Brusselse regering.
De gevangenisbewaarder, steeds meer geconfronteerd met geweld en intimidatie en ondanks stijgende criminaliteit en beloftes van de overheid verstoken blijft van de nodige versterkingen.
De buschauffeur, die -geplaagd door krappe reisschema's en bedreiging van zijn fysieke integriteit- steeds minder wordt gewaardeerd door de reiziger.
De pendelaar, die steeds maar weer het slachtoffer wordt van wilde stakingen, vertragingen en straks misschien nog van bomterreur.
De ouders, die steeds minder toekomstperspectief voor hun kroost in het vizier krijgen.
De goedmenende migrant, die destijds met beloften naar hier werd gelokt maar nog steeds met de nek wordt aangekeken.
De Belgische jongedame of jongeheer, die omwille van haar of zijn etnische afkomst om economische reden wordt uitgehuwelijkt in het land van oorsprong.
De alleenstaande gescheiden ouder, die geen enkele zekerheid heeft tot de voltrekking van het bezoekrecht, maar ondertussen wel onderhoudsgeld moet betalen.
De wegenwerker, die zijn leven riskeert voor het onderhoud van onze infrastructuur, terwijl degene die ervan gebruik maakt zijn potentiele moordenaar blijkt te zijn.
De drugverslaafde, die eigenlijk eerder aan een ziekte lijdt dan een misdrijf begaat, maar nog steeds wordt behandeld als een misdadiger terwijl de grote dealers buiten schot blijven.
De alleenstaande moeder, die wel wil werken, maar door te werken net minder zou verdienen dan thuis te blijven.
De vrouw, die nog steeds niet wordt gelijk betaald als de man in het bedrijfsleven.
De arbeider, die na 40 jaar dienst op zijn 56e nog steeds geen uitzicht heeft op een welverdiende rust.
De atheïst, die in de éénentwintigste eeuw nog steeds een vorm van kerkbelasting moet betalen.
De jongere, die steeds minder vrije ruimte krijgen om zich uit te leven.
De busreiziger, die na een zware werkdag nog steeds geacht is recht te staan voor de gratis reizende zestig-plusser.
De holebi, die nog steeds niet dezelfde rechten krijgt als de medemens.
De weggebruiker, die wel een hoge verkeersbelasting betaalt, maar nog steeds in de file staat op wegen bevolkt met niet-betalend transitverkeer.
De verzekerde automobilist, die steeds meer wordt aangerekend door de verzekeringsmaatschappij omwille van de 400.000 niet-verzekerde voertuigen op onze wegen.
De werkende Waal, die het geschimp van over de taalgrens beu is en zelf ook verandering en meer veiligheid wil.
De landbouwer, die zich krom werkt om uiteindelijk niets te verdienen omdat zijn produkt wordt gesubsidiëerd op oneerlijke wijze, terwijl de subsidies eigenlijk dienen om zijn bestaanszekerheid te waarborgen.
De tuinbouwer, die de hoge investeringen niet meer kan aflossen omwille van te zware milieu-heffingen en te hoge stookkosten.
Voor iedereen die werkt of echt wil werken!

ProPol wil een echte middenstandsbeweging zijn, los van alle ethische overtuigingen of geloofsovertuigingen. Een sociaal-economisch platform.
Zolang de economie en de zorg voor de echt hulpbehoevenden niet terug op de sporen staan, is de rest bijzaak.

HOME